แพทย์รังสีวินิจฉัยต้องแปลผลจากภาพเป็นข้อมูลให้แพทย์สาขาอื่นไปทำงานต่อ หมอพรพรหมจึงทำงานละเอียดมากจนเธอเองมองว่าบางทีก็เข้าขั้นย้ำคิดย้ำทำ เพราะคุณหมออยากให้ผลวินิจฉัยของเธอเป็นประโยชน์ต่อการรักษามากที่สุด

อย่างไรก็ตาม คนไข้อาจมองว่าหมอรังสีคือหมอที่อยู่มุมห้อง ทำงานกับเครื่องมือไป แทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับคนไข้ ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องจริงเลย

“หมอรังสีส่วนมากจะเจอคนไข้ที่มาตรวจอัลตราซาวด์ หรือคนไข้มาทํา MRI หรือ CT Scan บางครั้งเราเห็นภาพแล้วไม่แน่ใจ ก็สามารถเดินไปคุยกับคนไข้ หรือขอตรวจร่างกายเบื้องต้นเพื่อดูว่าภาพที่เราเห็นมันน่าจะเป็นอะไร ในการแปลผลเนี่ย การคุยกับคนไข้เป็นสิ่งสําคัญ ถ้าเป็นเคสที่คนไข้มาตรวจแล้วกังวล เราก็จะคุยกับเขาเบื้องต้นถึงจุดประสงค์ในการตรวจ แล้วก็พยายามให้คนไข้คลายความกังวล หรือถ้าเขาอยากสื่อสารอะไรก็ให้เขาระบายออกมา เน้นการรับฟังเป็นส่วนหนึ่งในการรักษา”

ตามคำสอนของอาจารย์หมอที่เคารพซึ่งมักพูดเสมอว่า “ให้คิดว่าคนไข้เป็นครูของเรา” เพราะว่าต่อให้แพทย์อ่านหนังสือเยอะแค่ไหน กับเคสจริงก็ไม่เหมือนกัน เมื่อใดก็ตามที่หมอพรพรหมเจอเคสที่ไม่คุ้น เธอก็ต้องกลับไปทำการบ้านอย่างหนักเพื่อนำความรู้มาปรับใช้  แม้ว่าหน้าที่หลักของเธอจะไม่ใช่แพทย์เจ้าของไข้ก็ตาม แต่สิ่งใดที่ส่งผลต่อแนวทางการรักษาและคุณภาพชีวิตของคนไข้ คุณหมอก็พร้อมทำหน้าที่อย่างเต็มที่