– ทญ. มรกต กฤตย์กุลเจริญ –
While patients may not be familiar with the name Dr. Yinglak ‘Cherry’ Panjawaranuwat, every member of the hospital staff knows her well. As the Deputy Director of BNH Hospital, overseeing quality and risk management, she is a key figure behind every aspect of the hospital’s service. At the same time, her way of life serves as an inspiration for colleagues to challenge old beliefs, seek new adventures, and add purpose to their lives something this executive, now in her mid-50s, has never stopped doing.
From a Student Who Almost Didn’t Continue Her Studies to a Hospital Executive
“I wanted to study engineering, but my guidance counsellor filled out my university application for me and put medicine at Khon Kaen University as my first choice. I never thought I’d get in.”
Cherry was born to a mother with a primary school education and a father who worked as a labourer in a fruit wholesale market. Despite their circumstances, her parents were determined that their children receive the best education they could. Fortunately, Cherry was a bright and active student who developed leadership skills early on by volunteering for school activities.
A major obstacle arose just before her university entrance exams when her father’s health failed, leaving him unable to walk and the family without an income. As the eldest child, Cherry nearly gave up her dream of further education to find work. Thanks to an uncle’s financial support and her father’s successful surgery, she was able to attend university after all.
“That was the hardest time of my life,” she says. “After getting through that, everything else seems ordinary.”
Her love for chemistry steered her towards chemical engineering, but her school’s guidance counsellor believed medicine was a more suitable path for a high-achieving female student. And just like that, her medical career began.
After three years of feeling uninspired, her passion for medicine was ignited in her fourth year when she began working closely with patients. She chose to specialise in anaesthesiology, a challenging field that required knowledge of all surgical systems and was in high demand 30 years ago. It was during this time that the role of an anaesthesiologist was evolving from a behind-the-scenes technician to a patient-facing clinician—a shift that perfectly suited her communicative nature.
Her career in management began when she was asked to lead a Patient Care Team at a large private hospital in Bangkok. Her leadership skills and comprehensive medical knowledge shone, and she quickly rose through the ranks, eventually leading the hospital to achieve its Hospital Accreditation (HA). This success propelled her into an Assistant Director role. Nine years after being invited to join BNH Hospital by its director, Dr. Noparat, she was promoted to Deputy Director.
The Executive Way
“My younger colleagues would say I’m strict,” Cherry admits, defining herself as a firm leader who plays by the rules. “But I’m only strict with those who make a mistake and don’t realise it. If you learn from it and fix it, I have no problem.”
Despite her stern professional persona, she fosters a less hierarchical environment, preferring colleagues to call her ‘P’ (a term for an older sibling) rather than ‘Doctor.’ She is known for being an entertainer at company events, singing and dancing on stage. This directness, paired with empathy and a genuine closeness to her team, is the secret to her effective management style.
“Managing people is the hardest part,” she states. “You have to get the team to trust in you first. We try to make everyone see that what we ask them to do isn’t just for my success, but for theirs as well. When they do well, I’m happy with them.”
The Adventurer
Cherry has always been drawn to an active, adventurous lifestyle. Growing up, she learned to swim for survival. In medical school, this skill made her a representative on the university swim team.
Her passion for running, however, started by chance. On a trip to Japan at age 45, she bought her first pair of proper running shoes and decided to give them a try. She progressed from a single 2.5 km lap around her village to 5 km, then 10 km, and eventually joined the BNH running club. Seven years on, she has completed over 20 half-marathons and 17 full marathons.
“People who don’t run ask what’s so fun about it. But it’s about the atmosphere, meeting friends, and the camaraderie. If someone gets hurt, you help each other.”
After two years of road racing, she sought a greater challenge: trail running. Her first attempt at a 33 km trail at Khao E-to was a lesson in humility. “The scenery was beautiful, but it felt like military training—climbing hills, crawling under bamboo. I didn’t finish.”
Undeterred, she has since conquered nearly every major marathon and trail in Thailand. These races have taken her to incredible, often restricted, locations, from military bases to national park peaks. Running, she says, has taught her invaluable life lessons.
“It applies to daily life. When you prepare for a goal, things don’t always go smoothly. You have to know how to adapt and be ready for the unexpected.”
At 52, her adventures continue. She enjoys stand-up paddleboarding, has a 10-metre freediving certification, and plans to take up scuba diving next.
A Mother to a Gen Z Daughter
Cherry has always worked to instill a sense of resilience and down-to-earth simplicity in her daughter. She took her camping from a young age to accustom her to life’s discomforts.
“We raise our daughter like a friend,” she explains. “We never force her; we talk using reason.” This open, non-judgmental approach has created a strong bond, allowing her daughter to discuss anything with her. The family taught her about the world, including sensitive topics like alcohol, in a safe and controlled environment, fostering trust rather than rebellion.
To bridge the generational gap, Cherry makes a conscious effort to understand her daughter’s world. “We have to keep up. My daughter likes K-pop, so I need to know who the popular groups are. Society has changed, and I have to be open and follow along so I can understand why kids today think the way they do.”
โอกาสในงานแพทย์อาสา
ก่อนเข้าโรงเรียนแพทย์ หมอเชอรี่ก็ไม่เคยได้ไปไหน จนมีงานรับน้องที่ภูกระดึง ซึ่งถือเป็นการออกไปใช้ชีวิตใกล้ชิดป่าเขาครั้งแรกของเธอ แต่หลังจากนั้นเธอก็ทุ่มเทให้กับการเรียนจนไม่ได้ไปไหน พอเรียนต่อเฉพาะทางวิสัญญี เธอก็ได้มีโอกาสติดตามหน่วยแพทย์อาสาสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี (พอ.สว.) ไปออกหน่วยตรวจรักษาพยาบาลที่พระตำหนักภูพานราชนิเวศ เมื่อครั้งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 เสด็จแปรพระราชฐานมาเป็นประจำทุกปี
“ตอนนั้นเหมือนไปเปิดโรงงานรักษาต่อมไทรอยด์ก้อนใหญ่ยักษ์ คนไข้เขามักเก็บไว้รอในหลวงเสด็จมา เพราะเขาจะได้ผ่าฟรี เราก็จะได้เห็นเคสอะไรที่ไม่เคยเห็นทั่วไป”
แรงบันดาลใจจากการออกไปช่วยเหลือผู้ป่วยในวันนั้น ยังทำให้หมอเชอรี่หาเวลาออกไปทำงานแพทย์อาสาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งการลงพื้นที่ห่างไกลอาจไม่ใช่เรื่องง่ายนักสำหรับผู้บริหารที่มีงานล้นมือ คุณหมอจึงเลือกออกหน่วยแพทย์อาสารักษาพระสงฆ์ตามวัดในกรุงเทพฯ เป็นครั้งคราวมากกว่า
แม่ของลูกสาว Gen Z
หมอเชอรี่ชอบชีวิตผจญภัยไกลบ้านตั้งแต่ตอนออกค่ายสมัยเรียน ซึ่งแม้จะไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่บ้าน แต่ก็ทำให้เธอกลายเป็นคนง่าย ๆ ทั้งใช้ชีวิตง่าย เข้ากับคนง่าย และหาความสุขได้ง่าย เมื่อเธอต้องเป็นแม่คน ก็พยายามพาลูกสาวไปออกค่ายนอนเต็นท์กลางป่า ให้เคยชินกับความไม่สะดวกสบายตั้งแต่ยังเล็ก
“ไปตอนแรก เขาไม่ชอบแมลง แต่พอพาไปบ่อย ๆ เขาก็อยู่ได้นะ”
แคมป์ในความทรงจำ คือทริปที่เขาพะเนินทุ่ง อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ซึ่งทั้งครอบครัวได้ช่วยกันก่อไฟทำอาหาร ตอนเช้าขึ้นเขาไปก็เจอทะเลหมอกหน้าฝน ระหว่างทางก็เจอฝูงผีเสื้อที่ออกมาผสมพันธุ์ และที่สำคัญคืออยู่ไม่ไกลจากรุงเทพฯ
คุณหมอพยายามเลี้ยงลูกให้เป็นคนติดดิน เธออยากให้ลูกเป็นคนธรรมดา และอยู่กับความธรรมดาได้ หลายครอบครัวอาจให้ความสำคัญกับวันเกิด แต่ในครอบครัวคุณหมอ วันเกิดคือวันธรรมดาวันหนึ่งที่จะไม่มีงานฉลอง อย่างมากก็ไปทำบุญกัน และไม่ใช่เพียงกับลูกเท่านั้น ทุกคนในครอบครัว ทั้งสามี ตัวคุณหมอ และแม่ของคุณหมอ ก็ได้รับการปฏิบัติอย่างธรรมดาเท่าเทียมกันในวันเกิด
“เราเลี้ยงลูกเหมือนเป็นเพื่อน เราจะไม่เคยบังคับลูก คุยกันด้วยเหตุผล แต่ถ้าเหตุผลเราเยอะกว่า แล้วเขาเถียงเราไม่ได้ เขาก็จะยอมรับไปโดยปริยาย เราดุรอบเดียว จบคือจบ นิสัยเราอาจคล้ายผู้ชายด้วย พอเลี้ยงลูกก็ไม่จุกจิกจู้จี้ ทำให้เขาคุยกับเราได้ทุกเรื่อง เหมือนเป็นเพื่อนจริง ๆ ตั้งแต่เขาจําความได้ เราก็ฝึกเขามาแบบนั้น มันก็เลยง่าย ไม่ได้มาเปลี่ยนตอนโต เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลก”
ครอบครัวของหมอเชอรี่สอนลูกให้ใช้ชีวิตเป็นและมีภูมิต้านทานต่อโลกภายนอก สมัยลูกสาวอยู่ ม.2 คุณพ่อก็เป็นคนสอนลูกทานแอลกอฮอล์เอง หากลูกอยากเข้าผับบาร์ตามวัย ก็อนุญาตให้ลูกไป แต่พ่อแม่แค่ขอเป็นคนไปรับ ทำให้ลูกสาวไม่ได้อยากรู้อยากลองจนออกนอกลู่นอกทาง
“เราปล่อยให้เขาอยากทําอะไรก็ทํา แต่ว่าเราต้องให้เขาเห็นกรอบเหตุผลในความเหมาะสมทางสังคมด้วย เช่นเวลาเดินไปเห็นเด็กวัยรุ่นผู้หญิงแต่งตัวโป๊หน่อยผ่านมา เราก็จะถามว่าเขามองแล้วรู้สึกยังไง เขาก็บอกว่าอันนี้มันก็เยอะไปนะ เราก็จะบอกว่าเวลาที่หนูแต่งตัวก็เหมือนกัน ถึงไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไร แต่หนูต้องนึกด้วยว่าเวลาไปอยู่ต่อหน้าคนอื่น คนอื่นเขาจะมองเราว่ายังไง เราพยายามชี้แบบนี้ให้เขาเห็น ทําให้เขามีขอบเขตของความถูกต้องทางสังคมที่ยังต้องคํานึงถึง”
พอลูกสาวรู้สึกได้ว่าเขาสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ต่อหน้าพ่อแม่ ก็กล้ามาเล่าทั้งปัญหาและสิ่งที่สนใจให้ฟัง พ่อแม่รับรู้อะไรมาก็จะไปหาข้อมูลเพิ่มเติม เพื่อทำความเข้าใจโลกของคนรุ่นใหม่มากขึ้น และลดช่องว่างระหว่างวัย ครอบครัวนี้จึงไม่มีปัญหาการรับมือกับเด็ก Gen Z
“เราต้องรู้ให้เท่าลูก อย่างลูกชอบนักร้องเกาหลี เขามาเล่าให้ฟัง เราก็ต้องรู้ว่าวงที่เขาชอบคือใครเกาหลีตอนนี้มีนักร้องวงไหนบ้าง ปัจจุบันสังคมมันเปลี่ยนไปแล้วนะ มีศัพท์ใหม่ของวัยรุ่นที่ลูกมาอัปเดตให้เราฟัง เราก็ต้องเปิดรับแล้วตามเขาให้ทัน จะได้รู้ว่าเด็กสมัยนี้คิดแบบนี้เพราะอะไร ถ้าเรายังยึดติดกับความคิดเดิมของสมัยเรา จะทําให้เราไม่เข้าใจเขา”
ตอนนี้ลูกสาวคุณหมอกำลังเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาสัตวแพทย์ ซึ่งเป็นสาขาที่ต้องได้ลุย ได้เจอความลำบาก ต้องไปอยู่ในฟาร์ม ซึ่งการที่เขาเติบโตมากับการออกแคมป์ ได้อยู่กับดิน ชินกับความเลอะเทอะ ชีวิตที่ต้องคลุกคลีกับสัตว์จึงไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับเขา
This upbringing has prepared her daughter well for her current path as a veterinary student a field that, much like her mother’s hobbies, requires a willingness to get your hands dirty and embrace a challenge.
“For busy people,” Cherry advises, “if you let go of perfectionism and take care of your health, you’ll be able to do the things you love for a long time. Take the time you spend stressing and use it for exercise. A clear mind might just help you think of more than you did before.”
นพ. สิทธิ์ หงษ์ทรงเกียรติ
แผนกอายุรกรรม
สาขาเฉพาะทาง
โรคข้อและรูมาตอยด์
ภาษา
ไทย, อังกฤษ
– โรคเก๊าท์ (Gout)
– Louthrenoo W., Kasitanon N., Wangkaew S., Hongsongkiat S., Sukitawut W., Wichainun R. (2014). Streptococcus agalactiae: An emerging cause of septic arthritis. Journal of Clinical Rheumatology, 20(2), 74-8.
DOI: 10.1097/RHU.0000000000000071
– สมาชิกแพทยสภา
– สมาชิกราชวิทยาลัยอายุรแพทย์แห่งประเทศไทย
– สมาชิกสมาคมรูมาติสซั่มแห่งประเทศไทย
– Board of Internal Medicine, Chiang Mai University
– Board of Rheumatology, Chiang Mai University
– 2005 Doctor of Medicine, Chulalongkorn University (First-class honours)
– Residency Training Program in Internal Medicine, Chiang Mai University
– Fellowship Training Program in Rheumatology, Chiang Mai University
– Thai Board of Internal Medicine, Chiang Mai University
– Thai Subboard of Rheumatology, Chiang Mai University
ตารางออกตรวจแพทย์
| วัน | เวลา | แผนก |
|---|---|---|
| จันทร์ | 10:00 – 17:00 | แผนกอายุรกรรม |
| อังคาร | 10:00 – 17:00 | แผนกอายุรกรรม |
| พุธ | 10:00 – 17:00 | แผนกอายุรกรรม |
| พฤหัสบดี | 10:00 – 17:00 | แผนกอายุรกรรม |
| ศุกร์ | 10:00 – 17:00 | แผนกอายุรกรรม |
| เสาร์ | 10:00 – 15:00 | แผนกอายุรกรรม |